Ga ‘ns een uurtje met mij de stad in; never a dull moment,dat beloof ik je. Loop ik op het museumbruggetje, staat er een jongen met eenlijst. Of ik even tijd heb, vraagt ie. Nee, heb ik niet (Echt niet!) Tis maar één minuutjeprobeert de weldoener nog een keer. Nee joh, nu even niet, zeg ik en loop door.Hoor ik achter me: huh, nu niet, morgen niet , nooit niet….. Welgloeiendegloeiende,denk ik en de vlammen schieten me uit (niet de overgang) Wat een pedante kwastom mij zo te veroordelen. Hé hou eens even op!, roep ik boos en draai me om. Zieik heel die knul niet meer tussen de mensen. Zucht.

Geërgerd loop ik verder. Staat er een smalbekkig mensje: Mevrouwww,wilt u wel een straatkrant kopen alstublieft?, nee dank u wel, antwoord ik vriendelijken loop door. Krijg ik verdeurie een stel moppers achter me aan geslingerd…. Tsssss…waarin een klein persoon groot kan zijn zullen we maar zeggen.

Aangekomen op degrote markt, word ik staande gehouden door een groepje buitenlandse jongeren die een Europese verkiezingsboodschapuitdragen. Of ze wel op de foto mogen met Sam ‘Your beautiful dog’. Nouja , dasdan wel weer grappig natuurlijk. Ok.

Door naar de Oosterstraat. Staat er eenzwerver een shaggie te rollen. Weet u wat het is, zegt hij alsof we al een heletijd in gesprek zijn. De mensen gaan gewoon maar met hun achterste op eenstenen trap zitten. Is niet goed hè, krijg je jicht van. Nee geen spit, spitkrijg je van spitten. En een hernia is ook niet alles. Zit er een wervel klemen dan moet je misschien wel naar het ziekenhuis. ‘Dan ben je verder van huis’,zeg ik en denk; yó Muis, typisch een uitdrukking om te gebruiken tegeniemand die dakloos is. Zelfs de humor ligt op straat eej. Anyway. Waar had ikhet over. Oja, ga ‘ns mee de stad in, never a dull moment.

Vond vandaag een uitnodiging in de mailbox voor Hyves. Ojaaaaaaaah, had ik ook nog, een Hyvesaccount . Een nogal zieltogend bestaan leidend account, dat wel. 3 leden ofzo. Nooit iets mee gedaan. Maar dat gaat nou veranderen. Alleen nog uitzoeken wie er allemaal meedoen met dit fenomeen. Van de mensen die ik ken, zal ik maar zeggen. Ik bedoel, mijn generatie loopt nou niet echt voorop met dit soort zaken…. Of klopt die vaststelling niet.. Tsja, de tijd zal het leren. Dussuhhhh let’s hyve!

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Had ik al gezegd dat ik donderdagavond het grote afscheid hebgehad van m’n werk bij de thuiszorg? Nee? Moest niet maggen zeggen ze dan! Wanthet was echt hartverwarmend joh! Neeeej, Mama Muis is niet ontslagen hoor, maar ze heeft wel de kuierlatten genomen, ofliever gezegd, ze is er tussenuit gepiept.

Op een ochtend werd ik wakker en dacht; ‘het moet anders, ikben niet blij meer met wat ik doe’. Afijn, niet lang daarna vloog er eenopdrachtje het muizenholletje binnen, en daarna nog één en dat verdiende leuk en smaaktenaar meer. Een paar maanden later werd ik weer op een ochtend wakker….. (dûh muizzzzz, wat zwam je nou, je wordt elke ochtend wakker mens. Tssss… hou nou eensje waffelientjes logstruiners, ik vertel hier een gevoelig egoverhaal ja!) Dussss…ik werd weer eens wakker en dacht; ‘eigenlijk kan ik het wel avonturen om van watvastigheid afstand te doen’. En zo geschiedde.

Het afscheidsetentje was hartverwarmend, met lieve woorden, veelafscheidszoenen en met een vriendin die zoals alleen een echte vriendin kan, eenwarme speech hield. Ik was er blij mee. Waardering voelt goed.

Morgen is mijnallerlaatste werkdag voor de thuiszorg. Dan lever ik mijn sleutel in en hetkekke legitimatiepasje, mijn telefoon met computer en m’n oude rugzak (wat zedaar nou in hemelsnaam nog mee moeten..) En terwijl ik dit schrijf krijg ik eenbrok in m’n keel en moet ik onverwacht zomaar even heel hard huilen, want zo’nwarme comfortabele dertien jaar oude jas uittrekken, dat doet kennelijk besteen beetje au.

verdeurie!

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Er klopten twee oude mannetjes bij het muizenhol aan. Ik schrijfhier mannetjes, niet omdat ik beide mensen wil kleineren, maar ze waren gewoon nietgroot. ‘We zijn verdwaald’, zei de ene., ‘Das niet zo mooi!’, antwoordde ik,wat het tweede mannetje in schaterlachen deed uitbarsten. ‘Waar moet u zijn?’,vroeg ik terwijl ik spiedde naar een verborgen camera. Je kon per slot vanrekening nooit weten of TV-Noord een eigen versie van banana split, of hoe dat programmaook heten mocht, ging uitzenden.

‘We moeten naar Veendam!’. Oeps, dat was nogal een aardig eindjeuit de buurt, voor het fietsende tweetal. ‘Das nogal een aardig eindje uit de buurt’, zei ik dan ook. ‘Maaktons niks uit’, riepen ze allebei in koor, ‘we moeten alleen weten of we wel inde goeie richting gaan ziet u, daarnet heeft een jonge dame ons deze kant opgestuurd, maar we twijfelden een beetje.’ ‘Nou, u bent echt op de goede weghoor’, bezwoer ik met mijn meest betrouwbare stem en dat was ook zo, dus datkon ik gerust doen.  Dat vonden demannetjes geweldig. ‘We vragen straks wel weer waar we naar toe moeten’, zei deene. ‘Ja, want we hebben onze mond bij ons ziet u’, vertrouwde de andere mijtoe. Ik zag het.

Ik hoop dat ze heel thuis gekomen zijn.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Ze nam kleine hapjes. ‘Ik ben naar Berlijn geweest’,vertelde ik, tegenover haar gezeten aan het kleine eetkamertafeltje, dat zo oudwas als de eerste huwelijksdag. Start van een samenzijn dat bijna eenmensenleven had geduurd, maar op een gegeven moment, zoals dat vaak gaat, wreedwerd verstoord. Nu zat ze al weer jaren alleen aan het eetmeubeltje op een evenzo oude, bijpassende, meubelmakergemaakte stoel.

‘Berlijn? Nooit geweest.’

‘Niet echt uw ding hè Berlijn. Teveel meegemaakt in deoorlog’,

‘Nee, niet echt iets voor mij,  Duitsland. Ik wilde er na die nare tijd niet meernaar toe. Soms moest je er wel doorheen, naar Denemarken bijvoorbeeld. Nou, dannamen we broodjes en drinken mee en we reden net zo lang door tot we er waren. Wezijn nooit gestopt. Nodig plassen, geen optie.’ Ze schudt het hoofd. ‘Een menskan ver gaan in zijn principes’.

‘En nu dan? Zou u nu wel stoppen?’

‘Neh, ik zou er niet meer doorheen willen rijden’

Het filmproject van Mama Muis in nauwe samenwerking met El Beez Productions, is online gezet door de opdrachtgever. Één van de hoofdpersonen uit de filmpjes is deze bink en het wordt hoog tijd dat jullie eens met hem kennis maken. Bij deze:

Dit is Dokter Doc. In zijn praktijk ziet hij veel zieke kinderen, maar één ding mag duidelijk zijn… zielig zijn ze niet.  Check de filmpjes van Mattijs, Xandra en Bart op W8ffcuonline.nl

(detail: de warme stem van dokter doc is afkomstig van zoon Muis)

*W8ffcuonline.nl doet onderzoek bij jongeren naar hun ervaringen met de gezondheidszorg en dan met name het ziekenhuiswezen.

Het filmproject van Mama Muis in nauwe samenwerking met El Beez Productions, is online gezet door de opdrachtgever. Één van de hoofdpersonen uit de filmpjes is deze bink en het wordt hoog tijd dat jullie eens met hem kennis maken. Bij deze:

Dit is Dokter Doc. In zijn praktijk ziet hij veel zieke kinderen, maar één ding mag duidelijk zijn… zielig zijn ze niet.  Check de filmpjes van Mattijs, Xandra en Bart op W8ffcuonline.nl

(detail: de warme stem van dokter doc is afkomstig van zoon Muis)

*W8ffcuonline.nl doet onderzoek bij jongeren naar hun ervaringen met de gezondheidszorg en dan met name het ziekenhuiswezen.

Mama Muis moet jullie even attenderen op een grappige ontwikkeling rond vrouw Ekster. Lees even dit artikeltje in het kader van een serie positieve zomerverhalen in het Dagblad van het Noorden. Wereldberoemd is ze!

Het knulletje mocht kiezen welke kleur hij op z’nversgeknipte koppie wilde. Er was alleen nog geel, zwarte en roze. Vond ie nietmoeilijk. ‘Roze!’, riep het mannetje zonder een seconde te aarzelen.

De kapsteren de mama keken hem fronsend aan… ‘Roze? Weet je dat wel zeker?’, vroeg deknipmevrouw. ‘Zou je dat nou wel doen?’, deed de mama er een schepje bovenop. Nou,toen moest het ventje erg lang nadenken. ‘Nou joh, welke kleur wil je’, pushtede mama.

‘Dûh, mens, wat denk je’, dacht mama muis. ‘Doe dan maar geel’, zeihet manneke. ‘Zucht’, zuchtte mama muis. Pfffff, spoot de kapster. Mooihoor!, prees de Mama….

Zo hé, wat een stom niet-sprookje.

Leuke initiatieven heb je toch. Ik dacht er vandaag weer aan toenik een meiske met een prachtig lijf en dito krullen in een zeilboot zag zitten.Was niet koud voor haar hoor, want het betrof een foto. Een jeugdkiekje van eennu negentigjarige dame, die toen een jaar of twintig was denk ik.

Ik kijk vaak even naar dat pronte wezenin zwart en wit op A4 formaat. Vrijgevochten, vrolijk en vollevenslust. In niks lijkt ze op hetmagere dametje dat tegenover mij zit. Alleen de ogen zijn geloof ikonverminderd fel. En totvoor kort kon ze nog aardig hard lopen, getuige de snelheid waarmee zem’ncollega foeterend achterna zat tot in de lift.

Maar het is goed dit soort foto’s. Voor de mensen zelf envoor de personen om  hen heen, al dan niet verzorgend. Opdat we niet vergeten watiemand voorstelt zeg maar, ook al doet de verpakking alle mogelijke moeite om de kern te verdoezelen. Daarom vind ik het idee van verpleeghuis Padua zogoed. Trouw schreef erover, kijk maar even als je zin hebt, dan zie je hetzelf.