Dag jas, ik vond je geweldig.
<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>
Had ik al gezegd dat ik donderdagavond het grote afscheid hebgehad van m’n werk bij de thuiszorg? Nee? Moest niet maggen zeggen ze dan! Wanthet was echt hartverwarmend joh! Neeeej, Mama Muis is niet ontslagen hoor, maar ze heeft wel de kuierlatten genomen, ofliever gezegd, ze is er tussenuit gepiept.
Op een ochtend werd ik wakker en dacht; ‘het moet anders, ikben niet blij meer met wat ik doe’. Afijn, niet lang daarna vloog er eenopdrachtje het muizenholletje binnen, en daarna nog één en dat verdiende leuk en smaaktenaar meer. Een paar maanden later werd ik weer op een ochtend wakker….. (dûh muizzzzz, wat zwam je nou, je wordt elke ochtend wakker mens. Tssss… hou nou eensje waffelientjes logstruiners, ik vertel hier een gevoelig egoverhaal ja!) Dussss…ik werd weer eens wakker en dacht; ‘eigenlijk kan ik het wel avonturen om van watvastigheid afstand te doen’. En zo geschiedde.
Het afscheidsetentje was hartverwarmend, met lieve woorden, veelafscheidszoenen en met een vriendin die zoals alleen een echte vriendin kan, eenwarme speech hield. Ik was er blij mee. Waardering voelt goed.
Morgen is mijnallerlaatste werkdag voor de thuiszorg. Dan lever ik mijn sleutel in en hetkekke legitimatiepasje, mijn telefoon met computer en m’n oude rugzak (wat zedaar nou in hemelsnaam nog mee moeten..) En terwijl ik dit schrijf krijg ik eenbrok in m’n keel en moet ik onverwacht zomaar even heel hard huilen, want zo’nwarme comfortabele dertien jaar oude jas uittrekken, dat doet kennelijk besteen beetje au.
verdeurie!
1 November 2008 at 23:52
Da’s heel herkenbaar. Wel dapper dat je de stap hebt genomen. Wat is je nieuwe uitdaging nu dan?
2 November 2008 at 00:29
Gek he: al sta je pal achter je beslissing, hoe “het afscheid” dan toch eventjes genadeloos kan toeslaan…
!
Het hoort er gewoon bij Muis! Bovendien heb je zat andere muizenissen aan je hoofd
2 November 2008 at 06:32
Dapper hoor zo’n beslissing nemen. Ik kan mij voorstellen dat het afscheid nemen dan toch pijn doet.
Succes met wat er verder op je weg is gekomen, enne we zien helemaal niet nieuwsgierig toch?!
4 November 2008 at 15:52
ow das ook nie nix! maar wel stoer dat je die keus zo maakt en ik wens je alle goeds met je nieuwe uitdaging!!!
4 November 2008 at 17:59
Ja joh, dat kan ik me wel voorstellen. Maar ik wou dat ik zo dapper was.
5 November 2008 at 23:07
Wat een strakke actie van je!! Ik ben trots op je. Ik ben ook helemaal niet nieuwsgierig hoor. Maarreeee, wat doe je nu dan???? Of wat ga je doen???
6 November 2008 at 22:14
Wat een dappere beslissing Mama Muis! Wat ga je nu doen?
10 November 2008 at 23:31
Nu weet ik dus nog niets………. ff bij vrouw Ekster kijken:)
15 November 2008 at 16:59
Knap dat je zo’n beslissing durft te nemen. Succes in alles wat je gaat doen!
26 November 2008 at 21:13
Logisch! 13 jaar is niet niks hoor! En zoals je het je beschrijft, zo levendig, ik voel het gewoon en krijg zomaar even tranen in mijn ogen.
1 May 2010 at 13:17
Goh, zo kan het dus ook. Ben zelf ook gestopt met mijn werk in de thuiszorg maar niet geheel vrijwillig.
Er waren erg veel problemen bij de organisatie waar ik werkte en kreeg mijn salaris gewoon niet meer. Ik ben er mee gestopt en ben verder aan de studie gegaan. Inkomsten heb ik nu niet maar ben voor mezelf begonnen (geen thuiszorg) en hoop toch ooit om daar iets mee te gaan verdienen. Ik ben dus niet in een gat gevallen maar mis de vaste werktijden wel, een beetje regelmaat is wel goed voor een mens. Heb je nog andere plannen?