Tijd heelt niet alles.
<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>
Ze nam kleine hapjes. ‘Ik ben naar Berlijn geweest’,vertelde ik, tegenover haar gezeten aan het kleine eetkamertafeltje, dat zo oudwas als de eerste huwelijksdag. Start van een samenzijn dat bijna eenmensenleven had geduurd, maar op een gegeven moment, zoals dat vaak gaat, wreedwerd verstoord. Nu zat ze al weer jaren alleen aan het eetmeubeltje op een evenzo oude, bijpassende, meubelmakergemaakte stoel.
‘Berlijn? Nooit geweest.’
‘Niet echt uw ding hè Berlijn. Teveel meegemaakt in deoorlog’,
‘Nee, niet echt iets voor mij, Duitsland. Ik wilde er na die nare tijd niet meernaar toe. Soms moest je er wel doorheen, naar Denemarken bijvoorbeeld. Nou, dannamen we broodjes en drinken mee en we reden net zo lang door tot we er waren. Wezijn nooit gestopt. Nodig plassen, geen optie.’ Ze schudt het hoofd. ‘Een menskan ver gaan in zijn principes’.
‘En nu dan? Zou u nu wel stoppen?’
‘Neh, ik zou er niet meer doorheen willen rijden’
7 September 2008 at 13:49
ik kan me er natuurlijk niks bij voorstellen, maar toch kà n ik me er iets bij voorstellen. als je me snapt. ik denk dan aan m’n opa, zo’n lieve, lieve man, zo teleurgesteld ook in de medemens…
7 September 2008 at 14:00
Mijn vroegere buurman(en vrouw) hadden in Indonesië, zoals dat toen heette, in een Jappenkamp gezeten….Een Japanse auto was voor hem taboe, hij reed er niet eens in mee.
Gr. J@n.
8 September 2008 at 20:21
Tja, het is moeilijk voor ons na-oorlogers om je hier iets bij voor te kunnen stellen, maar deze mevrouw is vast niet de enige van haar generatie met zulke principes…
9 September 2008 at 16:18
Ik kan me er wel wat bij voorstellen ja.
14 September 2008 at 12:05
Ik snap het wel, ondanks dat ik zoiets nooit heb meegemaakt.
19 September 2008 at 20:38
Ik begrijp het wel. Het is een gevoel. En dat kun je relativeren zoveel je wilt, daarmee gaat dat gevoel niet weg.
21 September 2008 at 11:35
Dat zijn, wat je noemt, standvastige principes! Ik snap het mensje wel,het is toch een stukje verdriet en pijn wat nooit heelt.
Mooi logje, MM!