Ga ‘ns een uurtje met mij de stad in; never a dull moment,dat beloof ik je. Loop ik op het museumbruggetje, staat er een jongen met eenlijst. Of ik even tijd heb, vraagt ie. Nee, heb ik niet (Echt niet!) Tis maar één minuutjeprobeert de weldoener nog een keer. Nee joh, nu even niet, zeg ik en loop door.Hoor ik achter me: huh, nu niet, morgen niet , nooit niet….. Welgloeiendegloeiende,denk ik en de vlammen schieten me uit (niet de overgang) Wat een pedante kwastom mij zo te veroordelen. Hé hou eens even op!, roep ik boos en draai me om. Zieik heel die knul niet meer tussen de mensen. Zucht.

Geërgerd loop ik verder. Staat er een smalbekkig mensje: Mevrouwww,wilt u wel een straatkrant kopen alstublieft?, nee dank u wel, antwoord ik vriendelijken loop door. Krijg ik verdeurie een stel moppers achter me aan geslingerd…. Tsssss…waarin een klein persoon groot kan zijn zullen we maar zeggen.

Aangekomen op degrote markt, word ik staande gehouden door een groepje buitenlandse jongeren die een Europese verkiezingsboodschapuitdragen. Of ze wel op de foto mogen met Sam ‘Your beautiful dog’. Nouja , dasdan wel weer grappig natuurlijk. Ok.

Door naar de Oosterstraat. Staat er eenzwerver een shaggie te rollen. Weet u wat het is, zegt hij alsof we al een heletijd in gesprek zijn. De mensen gaan gewoon maar met hun achterste op eenstenen trap zitten. Is niet goed hè, krijg je jicht van. Nee geen spit, spitkrijg je van spitten. En een hernia is ook niet alles. Zit er een wervel klemen dan moet je misschien wel naar het ziekenhuis. ‘Dan ben je verder van huis’,zeg ik en denk; yó Muis, typisch een uitdrukking om te gebruiken tegeniemand die dakloos is. Zelfs de humor ligt op straat eej. Anyway. Waar had ikhet over. Oja, ga ‘ns mee de stad in, never a dull moment.