Kleine mannetjes
<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>
Er klopten twee oude mannetjes bij het muizenhol aan. Ik schrijfhier mannetjes, niet omdat ik beide mensen wil kleineren, maar ze waren gewoon nietgroot. ‘We zijn verdwaald’, zei de ene., ‘Das niet zo mooi!’, antwoordde ik,wat het tweede mannetje in schaterlachen deed uitbarsten. ‘Waar moet u zijn?’,vroeg ik terwijl ik spiedde naar een verborgen camera. Je kon per slot vanrekening nooit weten of TV-Noord een eigen versie van banana split, of hoe dat programmaook heten mocht, ging uitzenden.
‘We moeten naar Veendam!’. Oeps, dat was nogal een aardig eindjeuit de buurt, voor het fietsende tweetal. ‘Das nogal een aardig eindje uit de buurt’, zei ik dan ook. ‘Maaktons niks uit’, riepen ze allebei in koor, ‘we moeten alleen weten of we wel inde goeie richting gaan ziet u, daarnet heeft een jonge dame ons deze kant opgestuurd, maar we twijfelden een beetje.’ ‘Nou, u bent echt op de goede weghoor’, bezwoer ik met mijn meest betrouwbare stem en dat was ook zo, dus datkon ik gerust doen. Dat vonden demannetjes geweldig. ‘We vragen straks wel weer waar we naar toe moeten’, zei deene. ‘Ja, want we hebben onze mond bij ons ziet u’, vertrouwde de andere mijtoe. Ik zag het.
Ik hoop dat ze heel thuis gekomen zijn.
20 October 2008 at 21:45
Dus jij denkt dat ze in Veendam wonen? Dat had je anders niet vermeld hoor!;-))
Je hebt je verhaal weer, zoals vanouds, heel mooi onder woorden gebracht mama muis!
Gr. J@n.
21 October 2008 at 11:18
mannen die hun mond bij zich hebben om de weg te vragen, best een zeldzaam iets ; )
21 October 2008 at 11:55
Heerlijk verhaal, natuurlijk schaamteloos gejat door Frau Eckster. Nee mama, geef mij maar U. Belangelozer, minder €uro-minded en met veel leukere stukjes. Natuurlijk blijf ik wel lezen bij die vogelin…maar mijn hart blijft bij mama. Dat wilde ik maar even zeggen.
22 October 2008 at 16:25
Ach vogel en muis hebben beiden een staart. Vond dat jaartje iets anders juist zo’n leuk idee.
23 October 2008 at 01:21
Nou ja misschien waren die mannetjes gewoon “onderweg”?
23 October 2008 at 19:50
Gezellig, van die verdwaalde mannetjes!
25 October 2008 at 01:40
Ik dacht even, dat het verhaal over kabouters ging….hahaha! Maar néé, het waren gewoon echt twee kleine mannekes!Nou, ik hoop, dat hun mond hen daar gebracht hebben waar ze moesten zijn!
Groetjes!